Nga Redaksia:
Në epokën e dominimit ideologjik liberal-majtist, një narrativë e manipulueshme është instaluar në shoqëri: një sistem i dyfishtë vlerash që mbron varfërinë e pushtetit dhe stigmatizon protestën e të dëmtuarve ekonomikë. Kjo mënyrë e të kuptuarit të botës nuk ka lidhje me drejtësinë, por me mbrojtjen e një elite ekonomike dhe me shndërrimin e vjedhjes në eufemizëm.
1- Eufemizmat e “biznesit”: Kur vjedhja quhet rritje ekonomike
Sot, kur oligarkët dhe biznesmenët e lidhur me politikën vjedhin fondet publike, kur shkëmbejnë privilegje për favore, kur përvetësojnë pasuri kombëtare — kjo quhet “biznes i suksesshëm”, “investim strategjik” apo “rritje ekonomike”.
Në këtë narrativë, kollaret e zeza të elitës ekonomike ndahen me tituj si “lider i tregut” e “kapitalist humanitar”, edhe pse shpesh prapa këtyre titujve fshihet grabitja e pasurisë kombëtare.
Ky është ndryshim i rëndësishëm:
- Kur të pasurit vjedhin, sistemi i propagandës i jep etiketimin biznes.
- Prona kombëtare, pasuritë natyrore, tenderat publikë — gjithçka mund të transformohet në “mundësi biznesi” për elitën.
- Kritika ndaj këtij fenomeni trajtohet si “populizëm” apo “kërcënim ndaj tregut të lirë”.
2- Protestat e të varfërve — nga nevojë bëhen “dhunë”
Nga ana tjetër, kur qytetarët e varfër, ata që vuajnë papunësinë, çmimet e larta, mungesën e shpresës dhe padrejtësitë ekonomike, ngritin zërin — menjëherë etiketohet si dhunë, radikalizëm, apo çrregullim i qetësisë publike.
Ky është një mekanizëm i rafinuar i shtypjes sociale:
- Protesta për paga më të larta = “prishje e rendit”.
- Demonstrata kundër korrupsionit = “veprim destabilizues”.
- Zëri i popullit = “xhest anti-sistem”.
Ndërkohë, shpesh harrohet se shumica e protestuesve veprojnë pikërisht nga dëshpërimi ekonomik, nga ndjenja e padrejtësisë dhe humbjes së mundësive reale për një jetë dinjitoze. Kultivimi i frikës nga protesta synon të heshtë zërat kundërshtues dhe të legjitimojë privilegjet e pakicës së pasur.
3- Ideologjia liberale-majtiste: një sfond i njollosur
Diktati i sotëm i gjuhës politike është dominuar nga termat e stilit liberal-majtist që tentojnë të zhvendosin përgjegjësinë:
- Të pasurit janë “sipërmarrës”, edhe kur përfitojnë padrejtësisht.
- Të varfrit janë “anarkistë”, edhe kur kërkojnë drejtësi.
- Privatizimi i avancuar është “progres”, ndërsa mohimi i zërit popullor është “stabilitet”.
Kjo retorikë përdoret si mjet për të mbrojtur rendin aktual të pabarazisë, për të shmangur llogaridhënien dhe për të fshehur raportet reale të pushtetit dhe pasurisë.
4- Nga hipokrizia në mobilizim qytetar
Është koha të refuzojmë këtë paradigmë të dyfishtë. Populli nuk duhet të lejojë që vjedhja të mallëzohet me terma pozitivë dhe protestat e drejta të stigmatizohen. Në vend të kësaj, duhet të:
- Ri-definojmë fjalët në funksion të realitetit, jo të propagandës.
- Nxisim një debat të drejtë dhe të hapur mbi pabarazitë ekonomike.
- Mbrojmë të drejtën e protestës si shprehje e lirisë dhe jo si “kërcënim”.
Në fund të ditës, ajo që quhet “biznes” duhet të jetë një shërbim ndaj kombit dhe jo grabitje e pasurisë publike. Dhe zëri i të varfërve që kërkon drejtësi dhe dinjitet nuk duhet të etiketohen si “dhunë,” por të dëgjohen me respekt.